Burn-out & stress Persoonlijke Ontwikkeling

Het geheim van Ogimi en de ikigai filosofie

Het is 7.15u: mijn wekker piept. Ik ben geen ochtendmens, maar ben dit keer super gemotiveerd om mijn bed uit te stappen: ik ga naar Ogimi. Het dorp met de meeste 100-jarigen ter wereld. Bus 120 en bus 67 brengen mij in 3 uur tijd helemaal van het zuiden naar het noordelijk deel van het eiland.

Het waait en het is koud wanneer ik om 12.30 arriveer. Ogimi ligt in ‘the middle of nowhere’. Aan de ene kant de kust. Aan de andere kant de bergen. Ik besluit het centrum in te lopen om naar het gemeentehuis op zoek te gaan. Daar zou ik wat informatie kunnen vinden.

Het dorp met 3000 inwoners lijkt uitgestorven.

‘Zou dat het geheim zijn van een lang en gelukkig leven? Verveling/ niets doen?’ Ik zou hier eerlijk gezegd niet willen wonen. Er is niets te beleven. Het gemeentehuis is dicht. Op een verlaten schoolplein zijn 2 kinderen aan het schommelen. Verder zie ik geen kip op de weg.

Ik besluit om verder het dorpje in te lopen. Mijn Japanse vrienden (master San en Mayumi) hadden me deze tip gegeven: ‘ga in het lokale restaurant bij Emi lunchen’…. ‘Maar waar is het restaurant gebleven?’ Ik loop door de stille straatjes en kom niemand tegen. Wanneer ik binnen 5 minuten aan het einde van de dorp ben, kom ik wat mensen tegen. Ze zijn ook op zoek naar het restaurant dat we al snel vinden.

Het restaurant is opgezet door een inwoonster van Okinawa die al vele prijzen heeft gewonnen op het gebied van voedingstechnologie. Er komen verschillende toeristen binnen lopen. Er draait een video over Ogimi en het biologische leven. ‘Emi, wat kan ik hier doen in dit dorp?,’ vraag ik. Ze begint te lachen. ‘Niet veel. Je kan naar de moestuinen van de bewoners gaan kijken.’

Verder bestel ik een heerlijke lunch van Ogimi en mag ik even in haar keuken kijken. ‘Wat is je geheim? Ingelegde groentes, soja en verder niets. Laat de groentes zijn werk doen.’ Het eten smaakt heerlijk vers. Volgens Emi worden de inwoners zo oud omdat ze alles puur natuur eten.

Na mijn heerlijke maaltijd loop ik naar buiten om de moestuinen te bezoeken. Tijdens mijn wandeling, kom ik 2 zussen tegen. Ik heb een gesprek met ze over Ikigai en volg ze naar hun huis. ‘Wat is jouw Ikigai vraag ik?’ ‘The garden’ roept mevrouw Mizuki. Ze wijst naar haar groentes en lacht. Haar zus weet geen antwoord te geven op mijn vraag.

Na deze speciale ontmoeting met twee ‘locals’, ben ik snel naar de bus gerend want ik had het zo koud. In totaal ben ik 2 u in Ogimi geweest waarvan 1 uur lunch en daarna 1 uur wandelen. Een trip om niet meer te vergeten.

‘People don’t think about Ikigai, they feel it. People in the west, think too much. They don’t feel anymore, what they want in life’, zegt Master San ( de eigenaar van mijn bed and breakfast) wanneer hij mijn video’s van Ogimi terug kijkt. Na deze dag in Ogimi begrijp ik helemaal wat hij bedoelt.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*